Fjölskylda sameinast í ókunnu landi

Það gleður mig að fjölskyldan sé sameinuð. Það á aldrei að aðskilja fjölskyldur, rétt hefði verið að senda þau öll 3 úr landi.

Ísland er ekki þeirra heimili. Þó að barnið sé skírt íslensku nafni í miðnafn gerir það barnið ekki að Íslending. Fjölmargir hafa komið fram og sagt Paul Ramses ekki vera flóttamann heldur mann sem leitar að betra lífi í vestrænu samfélagi. Það er gott og blessað að vilja sér og fjölskyldu sinni betra líf en menn verða að koma heiðarlega fram.

Mér finnst að sannir flóttamenn eigi rétt á að mál þeirra sé skoðað og reynt að aðstoða þá. En ég finn ekki til með þeim sem koma undir fölsku flaggi og reyna svo að ná kjölfestu með því að höfða til þjóðarsálarinnar - sem oft á tíðum er ansi meyr.

Mér fannst átakanlegt að sjá fullorðið fólk gráta af gleði í sjónvarpinu. Ég vildi að fjölskyldan hefði getað sameinast í einrúmi og grátið saman án þess að hafa myndavélar íslenskra fjölmiðla ofan í hálsmálinu. Að sjálfsögðu brjótast tilfinningar þeirra fram er þau hittast og maðurinn grætur þegar hann sér barn sitt á ný - sem hann vissi ekki hvort hann sæi aftur. Gefum þessari fjölskyldu næði til að vera saman og heyja sína baráttu í friði.

Leyfið okkur svo bara að vita hver niðurstaðan varð þegar hún er komin.

Grátið af gleði